Een prijs voor de hele klas

Te leven met een kind, haar te zien opgroeien, ervaar ik als een grote schat in mijn leven. Meer dan eens stroomt mijn hart over, van blijheid en verwondering. Dat gebeurde gister bijvoorbeeld, toen mijn dochter van 8 me vertelde dat ze een kleurwedstrijd had gewonnen. Ik was ontroerd door wat ze toen deed.

“Mamma, ik heb de kleurwedstrijd gewonnen! Kijk, dit was de prijs!” Ze toont me het houten bijenhotel en lacht van oor tot oor. “Oh, kijk aan, dat is een hotel voor insecten! Was er een wedstrijd? Vertel me er eens wat meer over!” “Nou, ik heb dus gewonnen hè? De hele klas heeft de tekening die Gwendolyn heeft gemaakt gekleurd, en toen konden we stemmen. De juf zei dat we niet op onszelf mochten stemmen. En de meeste kinderen hebben op mij gestemd. En nu heb ik gewonnen!” “Het klinkt of je heel blij bent met al die waardering?” “Ja! Maar mama, ik vond mijn tekening niet eens de mooiste!” “Nee?” “Nee. Al zei Fay dat ze al zeker wist dat ik zou winnen, maar ik vond die van Cato het allermooist. Ik heb op haar kleurplaat gestemd.” “Jij genoot het meest van de kleurplaat van Cato?” “Ja. Maar weet je mama, nu heb ik gewonnen en de anderen niet… dat is niet leuk voor hen hè?” “Vind je het jammer voor je klasgenootjes dat zij niet hebben gewonnen?” “Ja… Maar weet je, ik kan natuurlijk ook iets voor hén maken. En dan geef ik ze een snoepje uit mijn snoeppot.” “Je zou wel iets willen doen, dat iedereen dan blij is? Zal ik dan pepermuntjes kopen, dan kan jij jouw snoepjes voor jezelf houden..?” “Oh, wil je dat echt, mama?” “Ja, ik word ook helemaal blij van je idee en wil er graag aan mee doen!” “Oh, bedankt mama!”

Wat ik in mijn leven wil is mededogen, een stroom van wederzijds geven, die opwelt uit het hart ~ Marshall Rosenberg

Sara knipte voor elk kind een kaartje uit vouwblaadjes, waarop ze mij vroeg te schrijven: “Ik wens je een fijn schooljaar.” Ze deed me voor hoe ik dat precies kon doen. We vouwden 28 envelopjes, en stopten in ieder envelopje een kaartje en een pepermuntje. Op elk envelopje schreef ze zorgvuldig de namen van haar klasgenootjes, en die van haar juffen.

Artikel gaat verder onder de afbeelding
envelopjes

Mijn kind had genoten van de waardering van haar klasgenootjes. Ook had ze interesse gehad in hoe de anderen zich zouden voelen. Het was haar wens geweest om te delen van haar snoepjes, die ze had gekocht van haar zakgeld. Het was haar wens geweest dat er geen verliezers zouden zijn. Zou het ermee te maken hebben, dat ze de geen-verlies-methode (Methode III) uit het Gordon® model kent?

Inspiratie:
Boek Luisteren naar Kinderen, door Thomas Gordon
Boek Geweldloze Communicatie, door Marshall Rosenberg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *